Extrovert / extravert

Antwoord

Beide vormen zijn correct. De oorsponkelijke vorm is extravert.

Toelichting

Extravert is oorspronkelijk een samenstelling van het Latijnse bijwoord extra ('buiten') en het voltooid deelwoord van het Latijnse werkwoord vertere ('wenden, keren'). Het wordt gebruikt als bijvoeglijk naamwoord in de betekenis 'naar buiten gekeerd, op de buitenwereld gericht', maar ook als zelfstandig naamwoord ('persoon die op de buitenwereld gericht is'). Het tegengestelde begrip is introvert ('in zichzelf gekeerd', 'persoon die in zichzelf gekeerd is'), een samenstelling van intro ('binnen') en vertere. Onder invloed van de vorm introvert wordt de [aa] in extravert soms vervangen door een [oo]: extrovert.

Bijzonderheid

In de meeste Europese talen bestaan de vormen met een a en een o naast elkaar. In het Italiaans is estroverso zelfs de enige vorm. In het Engels en Spaans zijn de vormen met een o (resp. extrovert en extrovertido) gebruikelijker dan de vormen met een a (resp. extravert en extravertido), maar in het Duits en Frans zijn juist de vormen met een a (resp. extravertiert en extraverti) veel gebruikelijker dan de vormen met een o (resp. extrovertiert en extroverti). Ook voor het Nederlands geldt dat de oorspronkelijke vorm extravert vaker voorkomt dan de jongere, verbasterde vorm extrovert.

Naslagwerken

Woordenlijst (2005); Nieuwe Spellinggids (1997); Spellingwijzer Onze Taal (1998); Grote Van Dale (2005); Van Dale Hedendaags Nederlands (1996); Wolters-Koenen (1996); Kramers (1996); Prisma Stijlboek (1993), p. 95