Adoptiefkind / adoptiekind

Antwoord

Wij raden het gebruik van adoptiekind aan, hoewel adoptiefkind ook wel gebruikt wordt.

Toelichting

Adoptie is een aan het Romeinse recht ontleend begrip (adoptio): 'aanneming als kind'. Met adoptie kunnen verschillende samenstellingen worden gevormd: naast adoptiekind, adoptiedochter, adoptiezoon en adoptieouder vinden we adoptiecentrum en adoptieloge ('erkende vrijmetselaarsloge').

Het bijvoeglijk naamwoord adoptief ('(als kind) aangenomen') is ontleend via het Frans (adoptif). Een adoptief kind (meervoud: adoptieve kinderen) is een geadopteerd kind, een aangenomen kind of pleegkind. De zelfstandig-naamwoordgroep adoptief kind wordt ook wel opgevat als een samenstelling, uitgesproken met een eenheidsaccent en aaneengeschreven als adoptiefkind (meervoud: adoptiefkinderen); zo ook: adoptiefdochter, adoptiefzoon, adoptiefouder en adoptiefkeizer (benaming voor de Romeinse keizers die door hun voorgangers als zoon en opvolger werden aangenomen).

Dit gebruik wordt vrij algemeen toegeschreven aan invloed van het Duits (Adoptivkind, Adoptiveltern) en wordt in verschillende naslagwerken als een germanisme veroordeeld. In de Woordenlijst zijn de samenstellingen met adoptief- opgenomen. In Wolters-Koenen en Kramers worden de vormen niet van een label voorzien en ook de Taalwijzer keurt adoptiefkind goed. Wij geven de voorkeur aan de samenstellingen met adoptie- of de alternatieven met aangenomen of pleeg-. Aangezien naast adoptiefkeizer geen andere vorm bestaat, maken wij tegen deze ingeburgerde term geen bezwaar.

Naslagwerken

Woordenlijst (1995); WNT (suppl., onder adoptief); Grote Van Dale (2005); Van Dale Hedendaags Nederlands (1996); Wolters-Koenen (1996); Kramers (1996); Verschueren (1996); Taalwijzer (1998), p. 30; ABN-gids (1996), p. 112; Prisma Stijlboek (1993), p. 18; Taalbaak 81.3